تو پست قبلی دور استخر قدم زدیم و انعکاس نورها رو تو آب تماشا کردیم. حالا وقتشه از کنار همون استخر، نگاهمون رو ببریم بالاتر و بریم سراغ جایی که میشه کل شهر رو مثل یه تابلوی نقاشی زیر پا دید: «بام سبز و تلهکابین لاهیجان»! 🚠🌲
وقتی از پلههای شیطانکوه یا جادهی پرپیچوخمش بالا میری، به یه محوطهی وسیع و خوشآبوهوا میرسی. اینجا همون بام سبزه؛ جایی که خنکای نسیمش حتی تو چلهی تابستون هم حال آدم رو جا میاره. نشستن روی نیمکتهای اون بالا و خوردن یه کاسه آش داغ یا چای محلی، در حالی که کل شهر، استخر و خونهها زیر پاته، یه آرامش عجیبی به آدم میده. ☕️🍲
اما اوج هیجان این سفر کجاست؟ سوار شدن به کابینهای رنگیِ تلهکابین و عبور از روی درههای سرسبز و مزارع پلکانی چای. کابینها که از ایستگاه اول (بام سبز) راه میافتن و به سمت ایستگاه دوم (تاجخروس) میرن، انگار داری روی یه اقیانوسِ سبز پرواز میکنی. 🌊🍃 اون بالا، سکوتِ جنگل و صدای پرندهها، در کنار منظرهی مهگرفتهی کوهها، قابی رو میسازه که تا عمر دارید از ذهنتون پاک نمیشه.
شما تو کابین تلهکابین بیشتر محو تماشای شهر میشید یا مزارع چای؟ به نظرتون غروبِ بام سبز قشنگتره یا شبهاش که چراغهای شهر مثل ستارهها روشن میشه؟ برامون تو کامنتها بنویسید! 👇📸
اولین باشید که نظر می دهید