تو پستهای قبلی با هم رفتیم بازار روز و از دیدن اونهمه سبزی محلی، رب انار و گردو حسابی کیف کردیم. حالا وقتشه خریدها رو بیاریم خونه و بریم سراغ رازِ اصلیِ خوشمزگیِ غذاهای لاهیجان! بله، منظورمون همون قابلمههای سفالیِ سبز و فیروزهایه که مادربزرگهامون بهش میگن: «گَمَج»! 🏺✨
گمج فقط یه ظرف نیست، یه تکه از هویتِ ماست. سفالگرهای هنرمند گیلانی این ظرفها رو از خاک رس میسازن و بهشون لعاب میزنن تا حرارت رو به آرومی و یکنواخت به غذا منتقل کنن. همون شعلهی ملایم و جنس سفالیه که باعث میشه خورشها حسابی به روغن بیفتن و اصطلاحاً «جا بیفتن». 🤌🔥
تصور کنید یه «فسنجونِ لاهیجانی» با اون رنگِ تیرهی جذابش که از رب انار ترشِ محلی و گردوی تازهی باغهای اطراف شهر درست شده، داره تو گمج قل میزنه… یا بوی جادوییِ سبزی چوچاق تو «گمجکباب» و «مرغترش» که کل فضای خونه رو پر میکنه! 🤤 اینا غذا نیستن، سمفونیِ عشق و حوصلهی زنانِ بااصالتِ این دیارن که ساعتها پای اجاق میایستادن تا بهترین طعم رو خلق کنن. 👩🍳🌿
شما تو خونههاتون هنوز از گمج استفاده میکنید؟ از بین غذاهای اصیل، دلتون بیشتر برای یه گمجکبابِ جاافتاده ضعف میره یا فسنجونِ ملس؟ حتماً اسم غذای محلیِ مورد علاقهتون رو تو کامنتها برامون بنویسید! 👇🥘
اولین باشید که نظر می دهید